τα κενα…

Συνηθίζουμε να γεμίζουμε τα κενά μας  με πρόχειρα κομμάτια που φτιάχνουμε βιαστικά, προκειμένου να καλύψουμε γρήγορα γρήγορα μια ανάγκη που δείχνει να μας πιέζει. Κάνοντας εκπτώσεις στα θέλω μας από το φόβο μην μείνουμε μόνοι μας. Και έτσι όπως μαθημένοι είμαστε να ζούμε  αλλάζουμε και μεις οι ίδιοι χωρίς να το καταλάβουμε  χάνοντας όμως τον εαυτό μας. Οι τρύπες έκλεισαν  μα όχι για πολύ, σύντομα ξανά τα κενά βγαίνουν στην επιφάνεια γιατι η χαρά αυτη ειναι πρόσκαιρη και επιδερμική. Φτάνει ένα απαλό αεράκι για να την πάρει μακρυά. Και εμείς επιστρέφουμε πάλι άδειοι και χαμένοι.Τίποτα δεν καταφέραμε να νιώσουμε πέρα απο στιγμιαίες απολαύσεις, τίποτα πιο βαθύ και ισχυρό που να ριζώσει μέσα μας.Κι όταν ξαφνικά κοιτάμε με ειλικρίνια τον εαυτό μας στο καθρέφτη σαστίζουμε.Τι έγινε ξαφνικά? γιατί δεν με αναγνωρίζω? Γιατί άφησα να γεμίσει ο κόσμος μου σκουπίδια? Ρίχνω γροθιά και κάνω κομμάτια ότι αντικρίζω, άλλωστε αυτό που βλέπω δεν ήμουν ποτέ εγώ ήταν κάποιος άλλος που χρόνια τώρα έπρεπε να έχω πολεμήσει και αντί γι αυτό εγώ τον κρατούσα από το χέρι και πήγαινα εκεί που πίστευα πως είναι η χαρά. Κι όμως δεν ήταν εκεί .

Φτάνει η στιγμή που ένας και μόνο άνθρωπος είναι αρκετός  για να σε κάνει να δεις καθαρά τι ήταν αυτό που έψαχνες . Να καταλάβεις επιτέλους που βρίσκεται η ουσία που αναζητούσες. Ίσως στα μάτια του , ίσως στα χείλη  , στο μυαλό , στη σκέψη του. Ίσως να   ήρθε για να μείνει , ίσως όμως και όχι. Είσαι τυχερος που πέρασε  ακόμη και για λίγο.Ήδη αν δε το κατάλαβες  σταμάτησες να ψάχνεις άσκοπα τριγύρω σου προσπαθώντας να στριμώχνεσαι εκεί που ξέρεις πως δεν ταιριάζεις. Ίσως αυτός να μην μάθει το ρόλο που έπαιξε, ίσως και να μην χρειάζεται όμως να το ξέρει. Είναι καλό καμιά φορά να μην στόλίζουν οι λέξεις τη σκέψη. Κάποιες φορές ακόμη και οι λέξεις δείχνουν να είναι πενιχρές.